بهم گفتن ببین چه مراقبت دقیق و ماهرونه ای از اونا میشه از همه اونایی که دارن از زخماشون می میرن.

بعضی وقتا به خودم میگم  اگه می خوای بالاخره یه روز از مجازات کردنت خسته بشن باید بهتر از این ها راه رنج کشیدن رو یاد بگیری بعضی وقتا به خودم می گم اگه می خوای بالاخره یه روز ولت کنن باید بهتر از اینا باشی ولی حس می کنم پیرتر و دور تر از اونم که عادت های جدید رو یاد بگیرم درسته هیچوقت تموم نمیشه هیچوقت نمیرم  یکهو یه روز تموم میشه تغییر میکنه نمی فهمم می میره یا شاید هم خودم این رو هم نمی فهمم با کلمه هایی که باقی مونده می پرسم خوابیدن راه رفتن صبح عصر اونا هیچی برای گفتن ندارن.

در سلول رو باز می کنم اونقدر خم شدم که اگه چشمامو باز کنم فقط پاهامو می بینم و خط باریکی از غبار سیاه به خودم میگم زمین خاموش شده هر چند هیچوقت اونو روشن ندیدم.

راه همواره......

هر وقت که زمین بخورم برای خوشبختی گریه می کنم.