این چند روزه از جانب چند تا آدم دوست داشتنی چند تا خبر بهم رسیده که خیلی خوشحالم.

میخوام اعتراف کنم:تمام شخصیت داستانای من خیالین.هیچکی تا حالا دسته موی بافته شده منو ندیده یا دستش نگرفته.من تا حالا منتظر هیچکی نبودم و برای رفتن هیچکس گریه نکردم.داستانای من خاطره نیست به غیر از یکی یا ۲ تاش که در مورد تیوا هست بقیه خیالین.احساس کردم باید اینو اینجا به همه کسایی که این نوشته ها رو میخونن بگم هرچند شاید خودشون فهمیده باشن!!!!

زیرنویس۱:از آدمای بد قول بدم میاد.

زیرنویس۲:آدم وقتی قول میده بعد کنکور بگه کیه باید بگه چون قول داده.