پرده رو کنار زد.......هوا کاملا" تاریک شده بود.....برف همه جا رو سفید کرده بود.....هنوز هم میبارید.....دستشو به شکمش کشید.....درد عجیبی وجودشو فراگرفت....یه وقتی یه کوچولویی.........

جلوی آینه رفت....به چشماش خیره شد که دیگه برق نداشتن....خیلی وقت بود که موهاشو بالای سرش جمع نمیکرد......اون دسته موی بافته شدش رو مدت ها بود باز کرده بود....دیگه چیزی واسه نذر کردن نبود که موهاشو ببافه......موهاشو بست....نگاهش به بالای آینه افتاد......روبان صورتی.......اونو به سالها پیش برد.....همون موقع ها .....که موهاشو بالا میبست....با خودش گفت:انگار امشب همه ی خاطرات میخوان با هم بیان......دست و صورتش رو شست...توی کمد دنبال یه لباس گرم میگشت...لباس ها رو اینور و اونور میکرد....همینطوری......الکی....چشمش به اون لباس افتاد....یه پیرهن شب...دکلته ساده مشکی....با دستکش ساتن مشکی....به خودش اومد....لباس رو کنار زد.....یه لباس پشمی گرم ورداشت....توی این لباس دو برابر به نظر میرسید.....احساس پیری میکرد.....چراغارو خاموش کرد....زد بیرون....سوز شدیدی روی پوستش حس کرد.....خیلی وقت بود بیرون از خونه نیومده بود.....با ترس اولین قدم رو برداشت...پاش توی برف فرو رفت....خدا رو شکر کرد....که بعد از اینهمه مدت پاشو رو زمین سفت نذاشته....هنوز توانایی مواجه شدن با زمین سفت رو نداشت....هنوز میخواست رو هوا باشه.....احساس کرد چقدر دلش برای این هوا تنگ شده بود....دونه های برف ....ایکاش بود......یه گلوله برف....شادی های زیاد.....احساس کرد اونشب همه لباس سفید پوشیده بودن.....همه......مث اون موقع ها که همه باهم بودن.....پشت هم بودن......انگار لباس سفید داشتن.....یهو احساس کرد یه صدای آشنا شنید......یه آهنگ..یه سوت آشنا.....آهنگ خیلی آشنا بود.....تم آهنگ آفتاب کاران جنگل بود.....برگشت.... مردی روی نیمکت نشسته بود....سرشو فرو برده بود توی یقش...... .نه اشتباه نمیکرد.....این صدای سوت رو خیلی خوب میشناخت....صدای صوت بهروز رو خوب میشناخت......انگار دوباره روبان صورتی بسته بود......و به صدای بهروز گوش میکرد......همینطور که ایستاده بود.....سنگینی نگاهی رو حس کرد......صدای سوت قطع شده بود......مرد خیره به زنی که اونور تر ایستاده بود نگاه میکرد......

-شیدخت....!تویی؟