هنوز کابوس میدید.هوا روشن شده بود.یه هفته ای میشد که از دیدارش با بهروز گذشته بود از وقتی بهروز رو دیده بود کابوس هاش دوباره شروع شده بود.چقدر دورو برش شلوغ بود.به اطرافش نگا کرد.نور آفتاب آزارش میداد.پاشد پرده رو کشید.وسط اون همه شلوغی یهو یه چیز توجهش رو جلب کرد.یه شماره.این شماره ی کی بود.چرا یادش نمیومد.وای...کی شماره بهروز رو گرفته بود؟شماره رو گذاشت رو میز تلفن حالا مجبور بود بهش زنگ بزنه.چرا این شماره لعنتیو گرفته بود.بهروز یه خاطره بود مال سالها پیش.چرا دوباره؟

یعنی سرنوشت اونا این بوده.چقدر احساس میکرد خودش و بهروز و همه پیر شدن.با خودش گفت بهتره زنگ بزنه.یه هفته گذشته.

شماره رو گرفت.رو پیغام گیر بود:سلام فعلا" نمیتونم....الو....

-الو...سلام.شیدختم.

-سلام خوبی خیلی منتظر زنگت بودم چرا انقدر دیر.

دلش نمیخواست به این سوال جواب بده پس گفت خوبم و زنگ زدم حالتو بپرسم.

خوب بود و دعوتش کرد به ناهار تو خونه خودش.

وقتی گوشیو گذاشت ور سرزنش گرش گفت چرا قبول کردی؟اه این ذهنه درگیر منو ول نمیکنه.خوب تا ظهر وقت زیاد بود تا کاراشو بکنه در کمد رو باز کرد.لباسارو ریخت بیرون نمیدونس کدوم بهتره همینطور زیر و رو کرد تا لباس خاکستری آستین بلندو ورداشت باز رفت تو رویا آخرین باری که اینو پوشیدتولد خواهر امیر بود.چقدر این لباسو دوس داشت توش راحت بود.همینطور که ورش میداشت روبان خاکستری از لباس لیز خورد افتاد جلو پاش.یعنی این روبانو شب تولد هم زده بود؟

باید میرفت.لباسو پوشیدروبانو از جلو پاش ورداشت.موهاش کوتاه بود نمیتونس ببندتش با این روبان.روبانو رها کرد.فکر دوباره دیدن بهروز اونم چهره به چهره ور سرزنش گرشو بیدار میکرد.نادیده اش گرفت هرچی میخواد بشه.نیم ساعت بعد جلو خونه بهروز بود.یه خونه کوچیک نقلی ولی تمیز وقتی وارد شد همه چی مرتب بود.از خودش خجالت کشید که انقدر شلخته بود.یکم حرفای روز مره زدن.یهو توجهش به یه چیزی رو میز گوشه اتاق که پر عکس بود جلب شد.یه عکس از یه چهره آشنا بهروز نگاهشو دنبال کرد رسید به اونجا سرشو انداخت پایین.پرسید:این...عکس...عکس..یوسفه؟

-آره.اشک تو چشای سبز بهروز جمع شد.

-یوسف  الان کجاس؟

-داستانش طولا....

-الان میخوام بشنوم.

-بعد از اینکه از روسیه خارج شدم رفتم آلمان بهت که گفتم خیلی سرخورده بودم.اونجا یه مدت پیش یوسف بودم.یه بار که واسه خرید رفته بود.ریختن سرش انقدر زدنش نامردای کثافت.فاشیستا...که مرد.

انگار آب سردی ریختن رو سرش.با خودش میگفت یوسف مرد.یاد اون روزا افتاد که یوسف همه رو میخنوند سر به سر بقیه میذاشت همه ولی همه دوسش داشتن از بهترین افراد بود.خدایا چرا موهامو کوتاه کردم.

اونشب با یاد یوسف و روبان خاکستری تمام شب رو گریه کرد.